شوونیستها، تمامیتخواهان، یکهتازان قومی و طرفداران اندیشه یکسانسازی قومیتی و فرهنگی، همیشه به ما ترکهای طرفدار حقوق قومیت، پانترک میگویند. ما هم در عوض به آنها پانفارس میگوییم. در اینجا آنها برگشته و به ما میگویند: «هه هه! اصلاً چیزی به اسم پانفارسیسم وجود نداره! هه هه!»
در اینجا میخواهم جواب این دسته افراد را بدهم. درست است که یک حزب مشخص با اساسنامه معین و اعضا معلوم با نام «پانفارسیسم» وجود ندارد، اما ما به افرادی که ذکرشان در ابتدای این نوشته رفت (شوونیست فارسیگرا، طرفداران اندیشه یکسانسازی قومیتی و فرهنگی، کسانی که هویت اقوام غیرآریایی مثل ترکها را تحریف میکنند)، پانفارس و به این نوع اندیشه، پانفارسیسم میگوییم. قرار نیست که منتظر باشیم تا حزبی با این نام تأسیس شود و ما بعداً این اسم را به آنها اطلاق کنیم.
از یک زاویه دیگری به این بحث نگاه کنیم. اینها که خودشان به ما پانترک میگویند، خودشان از معنی پانترک باخبرند؟! درست است که بر خلاف پانفارسیسم، حزبی و اندیشهای با نام پانترکسیم وجود داشته است، اما این اندیشه کاملاً از ما ترکهای هویتطلب ایرانی به دور است. همگان میدانند که پانتکرسیم به معنی «اتحاد تمامی سرزمینهای ترکنشین جهان به منظور تشکیل توران بزرگ» است. آیا در ما ترکهای هویتطلب ایرانی که در پی حقوق قومیتی خودمان هستیم، اینگونه اندیشهای وجود دارد؟! هر وجدان بیداری به این سؤال جواب منفی میدهد. من خودم شخصی هستم که بارها از سوی افرادی که ذکرشان رفت، پانترک نامیده شدهام، اما آیا شما تا بحال نوشتهای از من (چه در وبلاگ خودم و چه در کامنتهایم در دیگر وبلاگها) دیدهاید که دارای درونمایه پانترکیستی (با تعریف اصلیاش که در بالا رفت) باشد؟!
حالا از خوانندگان محترم یک سؤال دارم: «آیا اطلاق یک عنوان جدید به یک اندیشه خاص کار بدی است و یا اطلاق یک اندیشه با یک معنی مشخص به افرادی که کاملاً از آن به دورند؟!»
از نظر من حقوق مشروع ابتدایی ما ترکها در ایران که من برایشان تلاش میکنم، اینها هستند:
1) قبول رسمیت زبان ترکی در کنار زبان فارسی و دیگر زبانهای ایرانی در ایران و یا حداقل در مناطق ترکنشین.
2) اجرای صحیح و اصولی اصول 15 و 19 قانون اساسی و بنابراین تدریس زبان و ادبیات و فرهنگ ما در مدارس
3) تأسیس حداقل یک شبکه تلویزیونی سراسری به زبان فصیح و اصیل ترکی آذربایجانی (و نه فاذری! و یا به عبارت دیگر «زبان ترکی صدا و سیمایی»)
4) تأسیس حداقل یک روزنامه سراسری دولتی به زبان ترکی
5) تأسیس فرهنگستان زبان ترکی آذربایجانی در ایران
* توضیح: در درخواستهای بالا از عبارت «سراسری» استفاده شده است. علت این امر این است که اکنون ترکها در سراسر ایران پراکنده اند و کمتر استانی را میتوان یافت که در آن ترک نباشد. بنابراین ترکهای ایران را نمیتوان فقط محدود به چهار استان کرد. حتی ترکهای پایتخت شاید از جمعیت هر کدام از این چهار استان بیشتر باشد!
سخن آخر این که من به کشور خودم عشق میورزم، اما وقتی میبینم عده ای کشورم را فقط مساوی فارسی تعریف میکنند، فکر میکنم که شاید در این عشق ورزیدنم تجدید نظر کنم. من کشورم را دوست دارم اما اگر خدای ناکرده از دستیابی به حقوق مشروع و ابتدایی قومیتیام ناامید شوم، راهی جز تجزیهطلبی در پیش رو نمیبینم. پس امیدوارم مرا به این راه مذموم مجبورم نکنند.
