هدف من از ساخت این وبلاگ و درونمایه تمام نوشتههایم، تلاش برای دستیابی به حقوق مشروع و ابتدایی قومیتی خودم در وطن خودم است. من نه پانترکم نه تجزیهطلب و نه فاشیست. بلکه حتی دشمن این عقاید هم هستم و اعتقاد دارم که اتفاقاً این مدعیان وطنپرستی امروزی هستند که در این دستهها جای میگیرند. آنهایی که ما و زبانمان را بیگانه میخوانند، آنهایی که درخواست حقوق ما را به ناحق به بیگانگان نسبت میدهند، خود کینههای قومی را تشدید میکنند و با این کارشان ما را از دستیابی به حقوقمان در وطن خودمان ناامید کرده و بنابراین به سمت تجزیهطلبی سوق میدهند.
از نظر من حقوق مشروع ابتدایی ما ترکها در ایران که من برایشان تلاش میکنم، اینها هستند: 1) قبول رسمیت زبان ترکی در کنار زبان فارسی و دیگر زبانهای ایرانی در ایران و یا حداقل در مناطق ترکنشین. 2) اجرای صحیح و اصولی اصول 15 و 19 قانون اساسی و بنابراین تدریس زبان و ادبیات و فرهنگ ما در مدارس 3) تأسیس حداقل یک شبکه تلویزیونی سراسری به زبان فصیح و اصیل ترکی آذربایجانی (و نه فاذری! و یا به عبارت دیگر «زبان ترکی صدا و سیمایی») 4) تأسیس حداقل یک روزنامه سراسری دولتی به زبان ترکی 5) تأسیس فرهنگستان زبان ترکی آذربایجانی در ایران
* توضیح: در درخواستهای بالا از عبارت «سراسری» استفاده شده است. علت این امر این است که اکنون ترکها در سراسر ایران پراکنده اند و کمتر استانی را میتوان یافت که در آن ترک نباشد. بنابراین ترکهای ایران را نمیتوان فقط محدود به چهار استان کرد. حتی ترکهای پایتخت شاید از جمعیت هر کدام از این چهار استان بیشتر باشد!
سخن آخر این که من به کشور خودم عشق میورزم، اما وقتی میبینم عده ای کشورم را فقط مساوی فارسی تعریف میکنند، فکر میکنم که شاید در این عشق ورزیدنم تجدید نظر کنم. من کشورم را دوست دارم اما اگر خدای ناکرده از دستیابی به حقوق مشروع و ابتدایی قومیتیام ناامید شوم، راهی جز تجزیهطلبی در پیش رو نمیبینم. پس امیدوارم مرا به این راه مذموم مجبورم نکنند.
