تا الان که من هیچ بیانیه و نوشته ای در این رابطه در وبلاگهای کسانی که داعیه وطنپرستی و مبارزه و با تجزیه طلبی دارند، مشاهده نکردم. از بچه پارس ها، ژنرال ها، آنتی پان تورک ها و دیگر کسانی که ادعای مبارزه با دشمنان ایران دارند، سؤالم این است؟ از نظر شما دشمن کیست؟ شما دشمنانی که دست به اسلحه برده و به طور عملی راه تجزیه را در پیش گرفته و هر روز عده ای از سربازان وطن را شهید میکنند را رها کرده و فقط دارین با درخواست های به حق قومیتی ما مبارزه میکنین و میگین این خواستهای قومیتی ما فقط بهانه بوده و مقدمه تجزیه است؟! گاهی هم به همان وبلاگهایی که از این گروههای تروریستی حمایت میکنند و پرچم آن را در وبلاگشان برافراشته میکنند، لینک داده و از آنها حمایت معنوی میکنید!
عزیزان من از نظر من هم این ادعای وطنپرستی شما ادعایی بیش نیست و معلوم نیست پشت این مبارزه شما چه هدفی است.
پس از چاپ این مطلب دو تا از افرادی که در نوشته ذکرشان رفت، جوابیه ای دادند:
ژنرال:
سلام.
کم لطفی کردید.
هر کسی که دشمن تمامیت ایران و فرهنگ ایرانی باشه دشمن ماست چه فارس چه کرد چه ترک و ...
اما انصافا شما تا بحال از هیچ کردی ولو تجزیه طلب توهین به زبان فارسی و فرهنگ ایرانی و تاریخ ایران دیدید که من دیده باشم؟
جز اینه که همه کرد ها تاریخ و زبان و ادبیات و تاریخ و اسطوره های ایرانی رو افتخار خودشون می دونند؟اونها مشکلشون با حاکمیت نه ایران و ایرانیت.
اما پانترکها با همه توانشون به تاریخ و نژاد و زبان و فرهنگ ایرانیان توهین می کنن.
جواب من:
آیا از نظر شما کسانی به تاریخ و نژاد و فرهنگ توهین میکنن بدتر از کسانی هستند که جوانان مملکت را به خاک و خون میکشند؟ در ضمن فکر میکنم اولین توهین به نژاد و تاریخ و فرهنگ رو کسانی شروع کردن که هویت گروهی دیگر را تحریف کرده و نژاد و تاریخشان را زیر سؤال بردند.
بچه پارس:
جناب مرند اغلو
در لینک خبری تابناک هیچ اشاره ای به نام پژاک نشده است
گویا شما گمان نمودید که هرجا در آذربایجان سخن از اشرار شود ، پس نام پژاک را باید پررنگ نمود؟؟
هموطن قومگرای من
اشرار آذربایجان و شمال غربی ایران را پانتورکان و تخم و ترکه مزدور چهرگانیها و اوبالیها هم تشکیل میدهند
شما از کجا فهمیدید که اشرار مورد نظر تابناک ،پژاک بوده اند؟
من میگویم که این دو پاسدار توسط گروه اوبالی شهید شدند!!
گنه کرد در بلخ آهنگری ، به شوشتر زدند گردن مسگری!! شما با تلاشی مذبوحانه سعی میکنید بین شهادت این دو پاسدار توسط اشرار ، مبارزات بچه پارس و بچه پارسها ارتباطی پیدا کنید و بر علیه ایشان شعارهای هارای هارای بدهید!!
ضمنن اداره وبلاگ بچه پارس و سیاست آن و لینکهای آن ، به خود بچه پارس مربوط است و با کمال تاسف باید بگویم به شخص شخیص شما، هیچ مربوط نیست
من دشمن ایران خود را نیک میشناسم و دشمنان دیگر را بچه پارسهای دیگر تادیب مینمایند
ایران پر از بچه پارسه مگر من تنها هستم؟
با توجه به اینکه نام بچه پارس را آوردی بر خود لازم دیدم پاسخ شما را بدهم و شما با توجه به رعایت اخلاق حرفه ای ، باید متن جوابیه بچه پارس را در زیر این مطلب یا به عنوان پستی جدید، چاپ نمایید
جواب من:
با این که شما جوابی از من چاپ نکردین، ولی من جواب شما رو مینویسم! من خودم همین نزدیکیها زندگی میکنم و خوب میدونم که به دست کی کشته شدن. شما هم خوب میدونین که هیچ ترکی در اینجا دست به اسلحه نگرفته که بخواد کسی رو بکشه.
الفبا در دیگ جوشان سیاست
نویسنده:
ابوالفضل بهادری ترجمه به
فارسی: مرند اوغلو
الفبای ترکی آذربایجانی بدون این که زبان دچار تغییر شود، تا به امروز 4 بار عوض شده است؛ به عربی بعد از اسلام، به لاتین (1928-1938)، به سریلیک (1939-1991) و به لاتین (1991 تا امروز). در تمام این وضعیتها، علت اصلی تغییر، علت سیاسی بوده است. البته اگر ما تغییرات کوچک مثل تغییر یک حرف را هم حساب کنیم، در آن صورت الفبای ترکی آذربایجانی تا حالا 10 بار تغییر یافته است. (جداول 2، 3 و 4) البته در اینجا دوران قبل از اسلام حساب نشده است. اگر اسکریپتهای استفاده شده توسط تمدنهای ترک و دیگر اجداد آذربایجانیهای امروزی مثل آلبانیاییهای قفقاز را هم اضافه کنیم، این عدد به 20 و یا بیشتر افزایش پیدا میکند، بسته به این که ما چقدر در زمان جلو برویم و چقدر از اسکریپتهای قدیمی را بسناسیم.
در ادامه مطلب بخوانید...
مطلبین داوامی
پانایرانیستها و تمام کسانی که در نظر خودشان با دشمنی (خیالی) به نام پانترکیسم مبارزه میکنند، لطفاً به این سؤال جواب دهند. من این سؤال را از آن جهت میپرسم که ایشان در خیلی از نوشتههایشان به مطلب اشاره شده در سؤال اشاره میکنند و از آن نتیجههای نامعقولی میگیرند.
و اما سؤال:
میدانیم که ترکها در حفظ و پاسداشت فارسی بسیار کوشیدهاند و قسمت اعظمی از ادبیات این زبان به دست ترکها به وجود آمده است. ترکها در گسترش این زبان هم نقش زیادی داشتهاند. حال که اجداد ما برای این زبان تلاش زیادی کردهاند، چه نتیجهای میتوان گرفت؟! این نتیجه که ما ترکهای امروزی هم باید وقت و انرژیمان را برای پیشرفت این زبان به کار گیریم، یا اینکه الان متکلمان این زبان باید از ما تشکر کرده و حداقل به ما اجازه دهند که الان دیگر به فکر زبان خودمان باشیم؟! کدام یک؟!
Bu yazı bir sıra səbəblərə görə silindi
با
سلام خدمت خوانندگان
اگر
شما هم در زمینه مسائل قومیتی در اینترنت فعال باشید، احتمالاً افشین را بشناسید.
همان فردی که در آلمان زندگی میکند و گهگاهی مسائلی در وبلاگش مینویسد. این فرد
همیشه ادعای درست بودن و با دلیل و مدرک حرف زدن و ... دارد، اما اگر کمی به نوشتههایش
دقت کنید، میبینید که دقیقاً عکس این ویژگیها را دارد. حرفهای بیدلیل و مدرک
زیادی تابحال نوشته است. در این نوشته قصد دارم چند تا از این حرفهای بیریشهاش
را نقد کنم.
ایشان
مدتی است که با اسامی مختلف، نوشتههای وبلاگش را در وبلاگهای ما کپی و پیست هم
میکند و به ظن خودش، دارد ما را بمباران میکند!! ایشان تا بحال در چندین جای
وبلاگش از خواننده خواسته است که فلان مطلبش را در وبلاگهای به اصطلاح پانترکیستی
کپی کنند اما تا بحال کسی غیر از خودش به این حرفش گوش نکرده است!
به ادامه مطلب مراجعه کنید
مطلبین داوامی
در اینترنت راجع به هر زبانی که بخواهید اطلاعاتی کسب کنید، معمولاً با یک نمودار هم روبرو میشوید که مقدار و یا درصد کلمات دخیل (به نسبت زبان مبدأ) را نشان میدهد. راستش را بخواهید من برای فارسی هرچقدر گشتم، همچنین نمودار پیدا نکردم. به فکرم زد خودم بروم این کار را انجام دهم. یک لغتنامه عمید در خانه داریم. آن را برداشتم و به طور تصادفی کلماتی را انتخاب کردم و با بررسی مبدأ آنها، بالاخره به نتیجه رسیدم.
به ادامه مطلب مراجعه کنید...
مطلبین داوامی
دشمنان آذربایجان و نژادپرستان و شوونیستها همیشه عنوان کردهاند که ترکی استانبولی یک زبان متفاوت از ترکی آذربایجانی است و یک ترک آذربایجان (و یا به قول آنها آذری!) نمیتواند به راحتی ترکی استانبولی را بفهمد و برای این موضوع هم همیشه پدر و یا یک فامیل آذری خودشان را مثال میزنند که مثلاً فلان فرد وقتی به کانالهای ترکیه نگاه میکند، به جز چند کلمه هیچ چیزی را نمیفهمد!
اما آیا واقعاً گفته این ساتقینها درست است؟! در این نوشته به شما اثبات میکنم که این گونه نیست و نسبت این دو فقط لهجه است و حتی گویش هم نیست چه برسد به زبان!
به ادامه مطلب مراجعه کنید.
مطلبین داوامی
بو ایکی اوشاقدا بیزیم خالا اوغلو و خالا قیزیمیزدیلار!
در یکی از نوشتههای قبلی در مورد حماقت و نادانی نژادپرستان پانایرانیست نوشتم. اکنون نمونهای دیگر از اوج نادانی و سوءاستفاده این حزب سوخته، برایتان میآورم و این دفعه قضاوت را به خودتان واگذار میکنم.
مطمئناً ابلاغیه ناعادلانه دو سال پیش وزارت بازرگانی را به یاد میآورید که در آن به اصناف آذربایجان گفته شده بود که از کلمات ترکی در نامگذاری مغازهها استفاده نکنند و درنهایت با رشادت فرزند اصیل آذربایجان، اکبر اعلمی، این قانون ناجوانمردانه لغو شد و حتی وزیر بازرگانی چیزی برای دفاع کردن نداشت و اصل مسئله را تکذیب کرده و گفت که او این قانون را صادر نکرده است و عدهای سرخود این دستور را ابلاغ کردهاند!
این موضوع که آب سردی روی پانایرانیسم نژادپرست فارسیگرا که از قانون مذکور به شور و شعف آمده بودند، ریخت، موجب دستپاچگی و هذیانگویی این حزب منسوخ شد.
مطلبین داوامی
توجه: این مطلب تماماً نظر شخصی و دیدگاه من است و ممکن است از نظر علمی دارای اشکال باشد!
یکی از مسائل مهمی که از سال 1924 به این طرف، ذهن بشر را به خودش مشغول کرده است، مسئله صدای ə در زبان ترکی استانبولی است!
مطلبین داوامی
از نظر من حقوق مشروع ابتدایی ما ترکها در ایران که من برایشان تلاش میکنم، اینها هستند:
1) قبول رسمیت زبان ترکی در کنار زبان فارسی و دیگر زبانهای ایرانی در ایران و یا حداقل در مناطق ترکنشین.
2) اجرای صحیح و اصولی اصول 15 و 19 قانون اساسی و بنابراین تدریس زبان و ادبیات و فرهنگ ما در مدارس
3) تأسیس حداقل یک شبکه تلویزیونی سراسری به زبان فصیح و اصیل ترکی آذربایجانی (و نه فاذری! و یا به عبارت دیگر «زبان ترکی صدا و سیمایی»)
4) تأسیس حداقل یک روزنامه سراسری دولتی به زبان ترکی
5) تأسیس فرهنگستان زبان ترکی آذربایجانی در ایران
* توضیح: در درخواستهای بالا از عبارت «سراسری» استفاده شده است. علت این امر این است که اکنون ترکها در سراسر ایران پراکنده اند و کمتر استانی را میتوان یافت که در آن ترک نباشد. بنابراین ترکهای ایران را نمیتوان فقط محدود به چهار استان کرد. حتی ترکهای پایتخت شاید از جمعیت هر کدام از این چهار استان بیشتر باشد!
سخن آخر این که من به کشور خودم عشق میورزم، اما وقتی میبینم عده ای کشورم را فقط مساوی فارسی تعریف میکنند، فکر میکنم که شاید در این عشق ورزیدنم تجدید نظر کنم. من کشورم را دوست دارم اما اگر خدای ناکرده از دستیابی به حقوق مشروع و ابتدایی قومیتیام ناامید شوم، راهی جز تجزیهطلبی در پیش رو نمیبینم. پس امیدوارم مرا به این راه مذموم مجبورم نکنند.
